Bernardo Bertolucci'nin 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, karısının intiharıyla sarsılan, yas tutan Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız Jeanne (Maria Schneider) arasında geçen, isimsiz ve kuralsız bir ilişkiyi anlatır. İki yabancı, Paris'te rastlantı sonucu buluştukları boş bir dairede, kimliklerini ve geçmişlerini gizleyerek, sadece fiziksel tutkudan ibaret bir birliktelik kurmaya çalışırlar. Paul, bu ilişkiyi acısından kaçmak için bir sığınak olarak kullanırken, Jeanne için bu, özgürlüğünü ve cinselliğini keşfettiği bir labirente dönüşür.

Marlon Brando'nun Paul rolündeki performansı, oyunculuk tarihinde bir dönüm noktası kabul edilir. Doğaçlama anların, kırılganlığın ve patlayıcı öfkenin eşsiz bir karışımını sunar. Maria Schneider ise Jeanne karakterine hem masumiyet hem de derin bir arzu katmayı başarır. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun görsel olarak çarpıcı sinematografisiyle birleşerek, karakterlerin içsel çatışmalarını Paris'in melankolik atmosferine yansıtır.

Film, yayınlandığı dönemde cinsel içeriği nedeniyle büyük sansasyona ve sansür tartışmalarına yol açmış, ancak temelinde yalnızlık, yas, varoluşsal umutsuzluk ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini derinlemesine inceler. 'Last Tango in Paris', rahatsız edici gerçekçiliği ve sanatsal cesaretiyle izleyiciyi sarsmayı başaran, unutulması güç bir psikolojik dramdır. Sinema diline getirdiği yenilikler ve oyuncu yönetimi açısından döneminin çok ötesinde bir eser olarak, olgun izleyicilere hitap eden yoğun bir deneyim sunar.